Aankomst jongeren op catecheselocatie

26 juli 2016 door onze redactie

KRAKAU - Alle Nederlandse pelgrims zijn aangekomen op locatie! Wat hadden de pelgrims te vertellen bij aankomst? Hoe zagen ze eruit na een intensief voorprogramma? Bekijk onze aankomstcompilatie in woord en beeld!


Eusebius Parochie
Imke (26): We werden ontzettend leuk ontvangen in Münster. De mensen waren heel gastvrij, we konden gelijk aanschuiven en er werd voor ons gebeden. We hadden ook iets grappigs meegemaakt: We hoorden daar dat een bepaalde klok elk uur iets leuks zou doen met vogeltjes en bellen in de toren. Het was 5 voor, dus de helft van de groep wilde nog even 5 minuutjes wachten. We stonden daar met onze camera’s in de aanslag om het spektakel te filmen en toen was het eenmaal tijd, hoorden we alleen maar 3 maal “ting” en dat was het! Bleek dat het gebeuren met de vogeltjes alleen om 12 uur ’s middags te zien was.

Tijmen (23): Ik heb op dit moment ontzettend slaapgebrek. Mijn matje is namelijk lek en de bus slaapt niet lekker. Wat wel een wonder is, is dat ik nog steeds energie heb. Ik kijk uit naar een leuke, inspirerende reis en lekker eten! Sorry, ik kan nu geen diepzinnige antwoorden geven. Ik mag nu wel een matje van Mildred lenen, dus ik ga sowieso bijslapen vannacht!


Bisdom Utrecht
Mgr. Woorts: Er is een hele goede mix van verdieping, vragen die jongeren hebben en ontspanning. Ik reis met een hele hechte groep. Je bent er echt deel van. Ik vind het mooi om te zien dat het met de WJD normaal is om katholiek te zijn.


Bisdom Den Bosch
Annieke (17): Afgelopen zondag waren er 5 missen in de kerk. Wij gingen naar één van die missen toe en kregen als groep een ere-plek. We kregen een hele rij waar we in mochten gaan zitten. Een deel van de Poolse mensen die niet in de kerkbanken pasten moesten toen gaan staan. Het was wel heel bijzonder dat de kerk zo blij was met ons.

Carlo (24): Het afscheid van de gastgezinnen was heel indrukwekkend. Het is heel bijzonder dat je in zo’n korte tijd een band met elkaar kunt opbouwen. Toen we vandaag elkaar voor het laatst zouden zien, moesten sommigen zelfs een beetje huilen.


Pater Karel Houben
Anoniem: Ik denk dat het veel leuker is als je vrijgezel bent om naar de WJD te gaan. Je ziet dan namelijk in één keer heel veel leuke katholieke jongens en meisjes. De meiden uit onze groep wisten niet wat ze zagen toen ze allemaal knappe -katholieke- Spanjaarden zagen die op hun gitaar aan het spelen waren.

Lionne (25): Deze WJD ben ik met mijn verloofde, Jos. Het mooie van samen als stel naar de WJD gaan vind ik dat je de ander ziet van een kant die je nog niet eerder hebt gezien. Het is leuk om te zien dat Jos de jongeren zo leuk begeleidt.


Bisdom Rotterdam/Breda
Sasheeka (26): Supergaaf dat al deze mensen hier zijn! Wat ik heel bijzonder vind is dat mensen die nog nooit hebben gebiecht er zo open voor staan en willen doorgroeien in hun geloof. We hebben een hele open groep en dat is best bijzonder voor een groep van 183 man. Ik ken ze niet allemaal maar van elk deelgroepje minstens één. Het is zo dat er nog steeds groepjes worden gevormd, maar alle groepjes staan open voor elkaar. In onze gastgezinnen werd iedereen helemaal volgepropt. Het was heel mooi om te zien hoe God kan werken, ook door onze gastgezinnen heen. Het waren zulke lieve mensen. Deus caritas est!


Fietsgroep
Sanne (23): We zijn eindelijk aangekomen na 2 weken! Het is nu dag 16 voor onze reis. We hebben wel 1550 kilometer gefietst. Ik hoop dat de gastgezinnen er gauw aankomen, dan kunnen we eindelijk douchen! Het is wel raar dat de fietsreis nu afgelopen is. Je hebt zo lang deze reis voorbereid en naar de WJD toegeleefd, en dan ben je er ineens. Het was letterlijk en figuurlijk een lange reis. Het mooiste was dan ook dat, toen we aankwamen, we allemaal een zonnebloem van de moeder van Vader Johannes kregen (zij reisden met de auto met ons mee). Die legden we allemaal bij Maria als bedankje voor het goed laten eindigen van de reis.


Magis
Ellen (29): Als groep waren we de eerste en de laatste drie dagen samen. Daartussenin zijn we opgesplitst over verschillende projecten. Ik heb in Praag een cultureel/spiritueel project gedaan. We leerden over bepaalde kunstwerken of geschiedenis van de kerk. Daarna moesten we met onze eigen spirituele ervaring, in combinatie met wat we geleerd hadden, een eigen verhaal maken om dat weer door te kunnen vertellen aan een volgend persoon. Indrukwekkend was dat een Nederlandse familie dolenthousiast was over wat ze op deze manier van ons te horen kregen. Dit is namelijk een hele andere aanpak dan “deze kerk is zo veel jaar oud”. Je krijgt er veel diepgaandere gesprekken door, doordat je er je eigen ervaring aan toevoegt.

Sara (26): Ik heb een sociaal project gevolgd. Met verschillende culturen samen heb ik activiteiten gedaan met mensen die lichamelijk beperkt zijn. Denk aan schilderen, samen een kaarsje opsteken en knutselen. Het viel me op dat deze mensen erg getalenteerd waren. Zij legden ons uit wat we moesten doen en hielpen ons. Ze waren altijd vrolijk en blij dat wij er waren. Dat was heel mooi, dat wij onvoorwaardelijk liefde kregen. Wij leerden juist van hen, terwijl je van tevoren misschien denkt dat dit omgekeerd zou zijn.

Thomas (29): Ik ben op pelgrimage in de Bergen geweest en vond God in de natuur. We liepen de berg op en aan het einde van de dag waren we op de top aangekomen. Er was een enorm mooie natuur en zonsondergang. Je krijgt dan echt het besef: dit is door God gemaakt. De natuurpracht op zo’n bergtop na een vermoeiende klim is onbeschrijfelijk! Het is heel speciaal om de natuur zo te beleven. De Magis circles waren ook heel mooi, dit waren deelgroepjes waarin we onze eigen belevingen en gevoelens met elkaar deelden. Dat ging heel diep en was heel intiem. Je hebt zelf iets ervaren, maar de anders heeft zijn eigen ervaringen met hetzelfde. Door de ervaringen uit te wisselen, verruim je je blik omdat je het dan ook van iemand anders perspectief kunt zien.
Dus: ga volgend jaar met Magis mee!


Bisdom Roermond
Waar gaan jullie nu naar toe?
Marco (25): Dat weet je niet, want dit is de WJD! Dan loop je gewoon achter de massa aan. En de massa is bij de WJD niet te missen!

Britta (23): Het mooist vond ik dat we de Poolse cultuur hebben leren kennen. Ons gastgezin hebben ons alle soorten gerechten en drankjes voorgezet. We waren net hun kinderen en werden zelfs nog meer dan dat vertroeteld. Wij hoefden namelijk niks op te ruimen! Hele bijzonder dat ze mensen in hun huis laten die ze niet kennen, maar er wel alles voor doen. Wij hadden voor ons gastgezin de gebruikelijke souvenirtjes meegenomen, zoals stroopwafels, ovenwanten met een typisch Nederlands molenpatroontje en een fles advocaat. De ouders en hun twee dochters waren er heel dankbaar en blij mee en begonnen al gelijk de cadeautjes te verdelen.


Kees, Nayri, Marco en Suzanne
Allemaal: We hebben zelf een reisje georganiseerd. We wilden namelijk wel naar de WJD, maar ook ons eigen voor- en naprogramma samenstellen. We hebben afgelopen dagen ontzettend veel gelopen in Berlijn. We hadden namelijk een heel rijtje activiteiten die we wilden doen, zoals een confettifeest meemaken, je weet wel, met van die kleine snippers papier, en de Berlijnse muur zien. Waar we naar uitkijken van het WJD-programma is de muziek: hiermee wordt tijdens de WJD ontzettend veel mee gevierd. Dat is ook het mooie van de slotviering. Dan vier je ook, maar met ontzettend veel mensen. Het ontmoeten van nieuwe mensen is ook iets waar we naar uitkijken. We zijn benieuwd naar hun motivatie om naar de WJD te gaan.


KISI
De eerste vraag vanuit deze groep tijdens de introductiepresentatie: Is er wifi?
Robert (16): Vroeger heb ik bij KISI gezeten en Harm (leider KISI) nodigde me nu uit voor de WJD met zijn groep. Dit is mijn eerste WJD, dus ik laat me verrassen!

Dietlinde (18): We zijn met het voorprogramma in Lodz geweest. Daar hebben we samen met de gemeenschap Chemin Neuf een festival, Paradise in de City, meegemaakt. Hier had je ook allemaal workshops bij. Superluxe dat we tijdens ons verblijf daar gewoon bedden en kussens hadden!

Tine (19): Ik vond de biecht heel bijzonder. Voor heel veel mensen was het namelijk zo vanzelfsprekend om naar de biecht te gaan. Die zeiden dan: “Ik ga even biechten!”. Er stonden zelfs rijen. Ik heb zelf ook gebiecht. Dat was niet mijn eerste keer, maar ik vond het wel heel fijn om weer te doen. Het is net als met een moeilijk gesprek dat je moet voeren: het vergt wat moed om eraan te beginnen, maar zodra het gebeurd is voelt dat als een enorme opluchting.